De belangstelling van Henk Oddens voor de menselijke figuur dateert al van zijn academietijd in Tilburg en Amsterdam. 1n de talloze figuurstudies gaat het Henk erom de karakteristieken van een bepaalde pose in contour, verhoudingen en volumes te vangen zonder al te zeer te detailleren. De portretstudies en de portretopdrachten uit de eerste periode tot 1968 verschillen onderling meer wat modelé betreft. Ze neigen naar een sterkere expressiviteit, hoewel het karakter van de geportretteerde op een directe wijze toch verstild en tijdloos wordt weergegeven. De portretten uit de tweede periode na 1975 zijn veel sterker vanuit eenzelfde manier van aanpak en benadering opgezet. Het modelé van kleine kleitoetsjes zorgt voor een levendige, beheerste oppervlaktebehandeling bij de toch monochrome kleur van het materiaal klei, gips of brons. Nauwkeurig worden de fysiognomische wezenstrekken geobserveerd en samengevat zonder te zeer op details acht te slaan. Tijdens een reeks poseersessies ontstaat geleidelijk een ritmische opbouw van in elkaar overlopende vlakken en volumes tot een samenhangend geheel, waarbij een plastische en psychologische eenheid wordt bereikt. Geen abrupte stileringen of harde lijnen, geen sterke schaduwwerkingen, maar lichte overgangen en zorgvuldige plaatsing van ogen, neus, mond en oren. Elk portret zegt niet alleen iets over de geportretteerde, maar ook over de beeldhouwer. Diens karakter en kijk op het leven en zijn medemensen klinken eveneens door met misschien een voorkeur voor kinderen en jeugdige mensen vanwege hun onbevangenheid.
Van nature is Henk rustig, geduldig, zachtmoedig, misschien wel flegmatiek. Zijn hang naar spiritualiteit om het mysterie van het leven te zoeken en te begrijpen heeft hem via de Gurdjieff-beweging tot de orthodoxe kerk gebracht. Met de aangenomen naam Serafim bouwt hij aan de Serafimkapel te Asten in 1991 en werkt hij al jaren aan het decoratieve houtsnijwerk voor de iconostase van de Eindhovense Grieks-orthodoxe kerk aan de Hoogstraat. De voorkeur voor een dergelijke geestelijke instelling impliceert dat hij meer investeert in de ontmoeting met zijn medemensen en in zijn eigen leefwereld, dan concessies te doen aan wat de maatschappij opdringt. In wezen leeft Henk op deze wereld, maar niet in de hectiek van deze wereld. En daarin ligt het gegeven besloten, waarom het portretboetseren hem zeer occupeert en ligt. De ingetogen en verstilde portretten hebben een sterke ruimtelijke en tijdloze werking. Geheel in de klassiek georiënteerde traditie van de Franse beeldbouwer Charles Despiau (l874-1946) en de Nederlandse beeldhouwers Bertus Sondaar (1904-1984) en Charlotte van Pallandt (1898-1997) tracht Henk Oddens de mens te zien – zoals Sondaar eens heeft geformuleerd naar aanleiding van de dood van Despiau – ‘als een schrijn, waarin het raadsel van het mens-zijn geborgen ligt’. De portretten van Henk Oddens hebben kwaliteiten, die buiten de bestaande kleine kring bewonderaars en opdrachtgevers gezien mogen worden.
Tekst ontleend aan de publicatie Portretkunst van Henk Oddens, uitgegeven door Museum Kempenland Eindhoven bij de tentoonstelling Portretkunst van de beeldhouwer Henk Oddens, die gehouden werd van 22 januari tot en met 27 februari 2000 in het museum.
